از دو سال پیش تا حالا. یعنی تا الان. کلی حرف هست که نگفتم (نزدم). و البته زور قلمم نرسیده که بگویم. حالا دو سال پیر تر شدم. ولی هنوز بی تجربه ام. هنوز درد به خشم می رسد. نه به فهم.

البته یک چیزهایی را خیلی خوب یاد گرفتم. بعضی وقت ها باید بعضی چیزها را بی خیال شد. نه به خاطر ناتوانی. نه به خاطر این که زورت نمی رسد. یا تقدیر و قسمت و از این قبیل مزخرفات. باید بی خیال شد چون راهی جز این نیست. چون تنهایی زندانبان بدیست.

وبلاگم را دو سال پیش زاییدم. تولدش مبارک. هر چند سرد و تلخ و آزرده ام.





                                                                                                                       سلام . . .