یکی یکی می آیند و می روند. روزها را می گویم.
و من پر از انتظارم. پر از برنامه هایی که به محض دیدنت احتمالاً فراموششان می کنم و تنها در آغوشت می کشم و عطر تنت را به خستگی چند ماهه ی تن خسته ام هدیه می دهم و می نشینم و برایت می گویم:
از قصه هایی که این روزها دیدم و شنیدم
دوست دارم ریز به ریز همه را بگویم و تو با آن چشمان کودکانه ات بی صدا نگاهم کنی و همه را بشنوی و بعد به جای تلخ داستان که برسم آهسته روی شانه هایت اشک بریزم و با نوازش گرمت برخیزم و دنباله ی داستان را بگویم.
آری غزلک زیبای من
یکی یکی آمدند و ماندند
قاتلان را می گویم. با زر و زور آمدند. با تمام چیزهایی که قرار نبود دست نا اهلان باشد. اما تنها این نیست. مشکل فقط همین یکی نیست. راه خیلی پیش از این دو راهی داشت. همان دو راهی را اشتباه رفتیم. همان جا که نا مردمان تزویر را اسلحه ساختند و حالا رنگ همه ی چیزهای خوب را گرفتند: رنگ شرع، قانون، خیرخواهی، معلمی، نان رسانی، رنگ قیم. قیمِ مایی که قرار بر استقلالمان بود. رنگ عدالت گرفته اند. رنگ قاضی عادل. آن هم با لباسی که روزگاری بیش از لباس بود و امروز کم تر و پست تر و زشت تر و ترس زا تر از یک لباس معمولی. چیزیست شبیه اسباب ابلیس. اسلحه ی استعمار. سجاده ی منافق و تیغ خائن.
و حالا با این لباس داور شده. داوری بین من و برادرم که به نانی و کم تر از نانی به نزاع بر خواسته ایم و حالا حضرت قاضی که خود محتکر گندم خلق است، حاکم ما می شود!!
چه بد دوره ایست. نا مرضی الطرفین حکم می کند و بند اول و آخر حکمش به به و چه چهِ من و برادر است که باید او را، لباسش را و عقیده ی ناپاکش که حاصل ازدواجِ بی خطبه ی بازار و حوزه است را به شعر و کلام آذین ببندیم و شهر را مژده ی حضور و وجود نشانه های کامل خدا بدهیم و بعد برویم به نانی و بیش از نانی شکرانه ی اجرای عدالت حاکم را به جا آوریم. یا با خراج یا ولیمه. یا نذر. یا صدقه. یا . . .
اختیار با خودمان است!!! چه آزاد!! چه مختار!!
سلام . . .
شاید در حالت عادی بتوان با یک تکه ی بزرگ کیک و یک لیوان نوشابه ی سرد و یک سی دی که پر از فیلم های . . . خوب باشد، شب خوبی را سپری کرد. اما در یک هوای سرد هیچ کدام به درد نمی خورد. در هوای سرد باید نوشت. داغ و تازه. از زخم. از درد. شاید سقف سرد آدم هم به فنا برود. اما ریختن بعضی از عرق ها و خروج بعضی از اوره ها به همه چیز می ارزد. برای گرم شدن می نویسم. البته اگر اسمش نوشتن باشد.