۴ سال گذشت. وبلاگم هنوز زنده است. هنوز هم سعی می کنم.
۴ سال گذشت اما هنوز وبلاگ نویس نشده ام.
سلام . . .
برایم
از امپریالیسم تنت
یک بوسه
سوغات بیاور
تا برایت
از بکارت چشمم
هزار اسیر ببارد
خوبی آب؟
می دانم. حق داری گله کنی. تا به حال برایت نامه ننوشته ام. یادم می آید برای خدا، خاک، سوسک (در حال جفت گیری)، تمساح، رئیسِ دانشگاه، و حتی برای مفاهیم انتزاعی هم نامه نوشته ام، اما هیچ وقت یابوی قلم بر طویله ی کاغذ به قصد تو لگدی روانه ی زاویه ی 45 درجه ی محور مختصات (+) نکرده. به قول مولانا:
خوشگلا باید برقصن (2بار)
گذشت! تو هم بگذر!
این روزها و البته بیش تر شب ها، خیلی دلم برایت تنگ می شود. دلیلش بر می گردد به فلسفه ای که جدیداً به آن رسیدم و آن هم کشف دو زاویه ی اخلاقی و غیر اخلاقیست که می توان از آن ها برای نگریستن به جهان اطراف کمک گرفت. و من بعد از چند روز که با اندیشه ی خودم ور رفتم - اصولاً ور رفتن با اندیشه هیچ منع اخلاقی و قانونی ندارد - به این نتیجه رسیدم که در هر کدام از دو زایه ی فوق، تو! آِّبِ عزیز! مایع حیات هستی و بی تو زندگی نه تنها ادامه پیدا نمی کند، بلکه اساساً به وجود هم نمی آید. و لسان الغیب خوش تر از حقیر می فرماید:
بگو منو کم داری بگو. بگو کمی غم داری بگو
شب ها که قطع می شوی دست و دلم به کار نمی رود. بدی اش این است که تا صبحِ صادق نرسد نمی توانم به فعل و انفعالات ارگانیسم توجه کنم و بدتر این که، این جا آن قدر همه چیز نظم دارد که نمی توان امیدوار بود که:
شاید،
شبی،
قطع،
نشوی،
دیگر حرفی ندارم. فقط خواستم بگویم حق داری از ما دلگیر باشی و حالا روی دست و صورت دیگران پاشیده شوی. حالا به هر شکل و از هر شلنگ که بیرون بیایی امیدوارم آن ها که زیر و رویت هستند، حضور و وجودت را بشناسند و بفهمند و قدر بدانند.
سلام . . .
شاید در حالت عادی بتوان با یک تکه ی بزرگ کیک و یک لیوان نوشابه ی سرد و یک سی دی که پر از فیلم های . . . خوب باشد، شب خوبی را سپری کرد. اما در یک هوای سرد هیچ کدام به درد نمی خورد. در هوای سرد باید نوشت. داغ و تازه. از زخم. از درد. شاید سقف سرد آدم هم به فنا برود. اما ریختن بعضی از عرق ها و خروج بعضی از اوره ها به همه چیز می ارزد. برای گرم شدن می نویسم. البته اگر اسمش نوشتن باشد.