در همسایگی ما، زنی مرا دوست داشت.
فارغ از تمام دلایل و اسم هایی که روی خواسته و جنس نیاز و نیاز جنسی و نگاهش گذاشتم و گذاشتند و گذاشتیم.
فارغ از خزعبلات فروید. فارغ از خودداری و حیا و نجابت. فارغ از طلسم آبرو. فارغ از حرف مردم و طعنه و نیش و کنایه و . . .
اصلاً فارغ از واقعیت . . .
در همسایگی ما،
زنی تنها،
که زیاد هم زیبا نبود . . .
مرا دوست داشت . . .
سلام . . .
نقدی هرمونوتیک وار پیرامون مبحث سیر صعودی ریزش مو
توضیح این مسئله مطمئناً در این چند سطر نمی گنجد. اما لازم می بینم که برای تنویر افکار عمومی شرحی مختصر و تئوریک از دلایلم را بنویسم:
کچل ها خوش شانس و در مواقعی حتی خر شانس محسوب می شوند. شانس همان نیرویی است که تاس را روی 6 فرود می آورد. اما برای کژاندیشانی که به شانس معتقد نیستند هم، دلایل عقلی و نقلی می آورم. باشد که میخ آهنی منطق در سنگ تحجرشان فرو برود (فرو برودها!!)
اصولاً اگر قرار بود مو دلیل زیبایی باشد، زیر محل اتصال بازو به تنه ی انسان می توانست نقش تام کروز را بازی کند. حتی می توانید در این مورد کمی به خود شناسی رجوع کنید و در عمق خودتان بازنگری کنید. می دانم که بعضی ها ربطی به بصیرت و عمق ندارند. پس دلایلم را بسط می دهم. برای این کار به مکاتب مختلف رجوع می کنم:
مارکسیسم: تاریخ نشان داده سری که همیشه مو دارد، شانه می شود. تزیین می شود. اما در پایین تنه، موها در سایه هستند. تراشیده می شوند. و گه گاه حتی بو هم می دهند. هزینه ی نگهداری موها تنها صرف موهای ویترین می شود. منافع موهای پایین با بالا در تضاد است. پس ریخته شدن موهای بالا در تحقق آرمان های مارکسیسم لازم است.
سوسیالیسم: اصولاً وقتی ژل و واکس مو و شانه وجود دارد چرا نباید همه ی موها را بلند و تمیز و اتو کشیده کرد؟ شاید بعضی ها از مسائل فرهنگی دم بزنند، اما سوسیالیسم اجازه ی تعدی به سایر اعضا را نمی دهد. همه برابرند. همه موها از یک نوع هستند.
داروینیسم اجتماعی: وقتی موی سر را نمی تراشید و اتو می زنید و ژل و شانه و واکس، مویی زیبا خواهید داشت. دلیلتان هم لطافت موهایتان است. اما دلیل تغییر از لطافت به زبر شدن موها در سایر نواحی، تیغ ها و شکنجه هاییست که یک عمر وارد کردید و این قسمت خود را با شرایط منطبق کرد. و این انطباق نیازمند تغییراتیست.
لیبرالیسم: همه ی موها آزاد هستند که خود را تبلیغ کنند، نشان دهند، و بدون هیچ منع قانونی خود را به وزش باد بسپارند و لذت ببرند. هیچ کس حق ندارد یک مو را به خاطر زبر بودنش از داشتن امکانات برای رشد محروم کند.
شاید کینه توزان بر این دلایل خرده ی غربی بودن بگیرند، جوابشان را با بیتی از حضرت سعدی می دهم:
بنی موها اعضای یک دیگرند که در آفرینش ز یک پیکرند
چو مویی به درد آورد روزگار دگر موها را نماند قرار
اما بیسوادان که نه علوم غرب را می شناسند و نه ادبیات غنی خودمان را به چه بشارت دهم؟ باکی نیست. کچلان فاتحان همیشگی تاریخ بوده اند. این را زمان ثابت کرده.
سلام . . .
من کیبورد حسین هستم
سلام . . .
شاید در حالت عادی بتوان با یک تکه ی بزرگ کیک و یک لیوان نوشابه ی سرد و یک سی دی که پر از فیلم های . . . خوب باشد، شب خوبی را سپری کرد. اما در یک هوای سرد هیچ کدام به درد نمی خورد. در هوای سرد باید نوشت. داغ و تازه. از زخم. از درد. شاید سقف سرد آدم هم به فنا برود. اما ریختن بعضی از عرق ها و خروج بعضی از اوره ها به همه چیز می ارزد. برای گرم شدن می نویسم. البته اگر اسمش نوشتن باشد.