آفتاب پاییزی

یا از هزار سوراخ مذهب یکی را نشانت می دادم و راه های کودکانه پیش پایت می گذاشتم و کلی می خندیدیم.

یا فاصله ی همیشگی عقل و عشق را چون همیشه ی خودم تکرار می کردم.

از تاریخ می گفتم و قصه های دروغی و دروغ های تکراری.

از خاطراتمان. از دردها و اشک ها. از این همه حرف که مدام می نویسم و می گویم و مدام گوش می دهی.

و من می ترسم

از فردا

از قضاوت فردا

ولی زبانم نمی چرخد. همان حرف های قدیمی را می زنم. که می گفتم و بغض می کردی و بی صدا چشمت سرخ می شد و می گفتی:

تو قول دادی . . .

می دانم

یادم می آید که قول داده بودم. اما . . .

کاش می دانستی چه قدر قبای آزادی برازنده ی قامتت است

                                                                                                                       سلام . . .